Zajęcie bazy Wilhelmshaven przez 1 Polską Dywizję Pancerną (maj 1945)

6 maja 1945 roku 1 Dywizja Pancerna, dowodzona przez Stanisława Maczka, przejęła kontrolę nad niemieckim portem wojennym Wilhelmshaven — jedną z najważniejszych baz Kriegsmarine nad Morzem Północnym. 

Stanisław Maczek podczas dowodzenia dywizją, 1944

Faktyczna kapitulacja załogi twierdzy nastąpiła jednak dzień wcześniej, 5 maja 1945 roku, w wyniku ogólnego poddania się sił niemieckich na tym odcinku frontu.

W imieniu gen. Maczka akt kapitulacji przyjął pułkownik Antoni Grudziński. Broń złożyły siły Kriegsmarine oraz oddziały obrony wybrzeża w rejonie Ostfrieslandu. Do niewoli trafiło około 32 tysięcy żołnierzy oraz blisko 1900 oficerów, w tym dwóch admirałów i jeden generał.

Polacy przejęli znaczne zasoby militarne, obejmujące między innymi trzy krążowniki, 18 okrętów podwodnych oraz ponad 200 mniejszych jednostek pływających, a także duże zapasy amunicji, sprzętu i żywności. Nad strategicznymi obiektami portowymi oraz ratuszem zawieszono flagi polskie i brytyjskie.

Flagi Polski i Wielkiej Brytanii na ratuszu w Wilhelmshaven, maj  1945  roku

Zajęcie Wilhelmshaven stanowiło końcowy etap szlaku bojowego 1 Dywizji Pancernej, który rozpoczął się po lądowaniu w Normandii w sierpniu 1944 roku i prowadził przez Francję, Belgię i Holandię aż do północno-zachodnich Niemiec. Był to jeden z nielicznych przypadków w czasie II wojny światowej, gdy wielka baza morska została przejęta przez związek taktyczny wojsk lądowych bez walk ulicznych, w wyniku kapitulacji jej załogi.

📌 Źródła

Prześlij komentarz

Nowsza Starsza
☕ Lubisz nasze materiały?
Jeśli nasze artykuły pomagają Ci odkrywać sekrety historii, wesprzyj naszą pracę symboliczną kawą.
Postaw nam kawę