Stalin. Był jednym z najpotężniejszych i najbardziej przerażających dyktatorów w historii ludzkości. Jako przywódca Związku Radzieckiego przez niemal trzy dekady kształtował bieg dwudziestego wieku, prowadząc swój kraj przez koszmar drugiej wojny światowej, jednocześnie sprawując rządy twardą ręką. Odpowiadał za śmierć milionów własnych obywateli. Jednak mimo władzy absolutnej, jego koniec był samotny i ponury.
 |
| Józef Stalin, (1950) |
Wszystko wydarzyło się w marcu 1953 roku w jego prywatnej rezydencji, daczy w Kuncewie. Poprzedniego wieczoru, 28 lutego, Stalin jak zwykle wezwał do siebie najbliższych współpracowników – Berię, Chruszczowa, Malenkowa i Bułganina. Pili, oglądali film i rozmawiali do białego rana. Stalin był w dobrym nastroju. Gdy goście rozjechali się około piątej nad ranem pierwszego marca, po czym dyktator udał się do swoich prywatnych pokoi.
Wczesnym rankiem pierwszego marca Stalin doznał rozległego udaru krwotocznego. Upadł na podłogę obok łóżka, sparaliżowany po prawej stronie ciała, nie mogąc wezwać pomocy. Leżał tam wiele godzin – w piżamie, we własnych moczu i kale, oddychając ciężko, wydając jedynie charkotliwe dźwięki. Dlaczego nikt mu nie pomógł? Prawda tkwi w terrorze, który sam przez dekady starannie wykreował. Jego strażnicy i służba mieli surowy, żelazny zakaz wchodzenia do prywatnych apartamentów bez wyraźnego rozkazu. Bali się go tak bardzo, że nawet gdy minął cały dzień, a Stalin nie zażądał jak zwykle herbaty ani jedzenia, czekali do około jedenastej wieczorem, zanim odważyli się zajrzeć do środka.
 |
| Nikita Chruszczow i Józef Stalin, rok 1936 |
Kiedy w końcu go znaleźli bezbronnego i nieprzytomnego, jego najbliższe otoczenie – w tym Beria i Chruszczow – zwlekało z wezwaniem lekarzy jeszcze kilka godzin. Najpierw przyjechali sami, patrzyli, jak leży na kanapie, na którą go przeniesiono, i początkowo bagatelizowali sprawę. Niektórzy twierdzą, że bali się popełnić błąd w obliczu paranoi Stalina i trwającej właśnie sprawy „lekarzy-spiskowców”. Inni wierzą, że po prostu chcieli jego śmierci – widząc w niej szansę na ocalenie własnej skóry i walkę o schedę. Zanim pomoc medyczna w końcu dotarła (dopiero rankiem drugiego marca),od momentu udaru minęła cała doba.
 |
| Pogrzeb Stalina uwieczniony z okna ambasady USA (1953) |
Lekarze zastali go z ciśnieniem 190 na 110, sparaliżowanego, z ciężkim uszkodzeniem mózgu. Próbowali go ratować – przykładali mu pijawki na szyję i twarz, by obniżyć ciśnienie, dawali leki. Nic nie pomagało. Stalin dogorywał w męczarniach przez kolejne cztery dni, tracąc i odzyskując przytomność, jęcząc i walcząc o każdy oddech. Ostatecznie umarł piątego marca o godzinie 21:50.
W ostatecznym rozrachunku człowiek, który zasiał strach w sercach milionów, zginął, ponieważ jego własni ludzie zbyt bali się go ratować.
📌 Źródła