Przez ponad siedem dekad wielu ocalałych z Titanica, którzy upierali się, że statek przełamał się na pół przed zatonięciem, było lekceważonych, poddawanych w wątpliwość lub po prostu nie dawano im wiary. Wśród nich była Eva Hart, siedmioletnia dziewczynka podróżująca drugą klasą z rodzicami, gdy 14 kwietnia 1912 roku doszło do katastrofy.
 |
| Benjamin, Eva (w środku) i Esther Hart |
Eva i jej matka przeżyły; jej ojciec zginął. Przez resztę swojego długiego życia — zmarła w 1996 roku — Eva nigdy nie zmieniła swojej wersji wydarzeń. Opisywała tę samą sekwencję zdarzeń w wywiadach, książkach i filmach dokumentalnych, zawsze z tą samą jasnością i przekonaniem. Mimo to przez 73 lata oficjalna wersja, poparta dochodzeniami z 1912 roku i powtarzana w niezliczonych książkach i filmach (w tym w powszechnie szanowanym filmie A Night to Remember z 1958 roku), głosiła, że Titanic zatonął w całości. Ocalałym, którzy twierdzili inaczej, często mówiono, że się mylą, są w traumie lub po prostu znajdowali się zbyt daleko, by widzieć wyraźnie. Eva szczególnie zapamiętała, jak ludzie nieustannie kwestionowali to, co widziała „na własne oczy”, grzecznie lub mniej uprzejmie sugerując, że jej dziecięce wspomnienia muszą być błędne.
 |
| Dziób RMS Titanic pod wodą. Zdjęcie z 2004 r. |
Wszystko zmieniło się 1 września 1985 roku, kiedy wspólna amerykańsko-francuska ekspedycja pod kierownictwem dr. Roberta Ballarda zlokalizowała wrak prawie 3800 metrów pod powierzchnią Północnego Atlantyku. Obrazy przesłane przez pojazd podwodny Argo ujawniły coś, czego nikt w głównym nurcie narracji o Titanicu się nie spodziewał: statek leżał w dwóch dużych kawałkach, z dziobem i rufą oddalonymi od siebie o około 600 metrów — dokładnie tak, jak opisywały to dziesiątki ocalałych, w tym Eva. Odkrycie to natychmiast potwierdziło ich odrzucane przez lata zeznania i napisało na nowo uznaną historię zatonięcia. Eva Hart, mająca wówczas 80 lat, w końcu poczuła, że w pełni jej uwierzono. Mała dziewczynka, która obserwowała przebieg katastrofy, przeżyła sceptycyzm innych, a nauka w końcu dogoniła jej pamięć.